Foliate Papillae: Kayseri’de Bir Akşam, Bir Ağız ve Bir Kez Daha Hayal Kırıklığı
Bir Akşamın Başlangıcı: Mükemmel Bir Akşam Yemeği
Kayseri’nin akşamları hep büyüleyicidir. Özellikle kışın, kar taneleri penceremde dans ederken, dışarıdaki soğuk hava içimi ferahlatır, evdeki sıcaklık ise kalbimi sarar. Bu akşam, annemin yaptığı o nefis mantı yediğim günlerden biri. Hani o hamurunun tam kıvamında olduğu, tereyağının üstüne gezdiği, yoğurdun üzerine soğanla harmanlanmış baharatların eşlik ettiği… Gözlerim kapalı, her lokmada bu yemeği tekrar tekrar tadıyorum. Her zaman olduğu gibi, yemekler bir başka lezzetli ve benim de en sevdiğim zamanlarım. Ama son bir şey var ki… O şeyin varlığını ilk kez fark ediyorum ve biraz ürküyorum.
Bilmiyorum, belki de hep vardı ama bu akşam her şeyin daha yoğun olduğu gibi bir his var. Yavaşça dilimin kenarına gelen o küçük, ufak ama dikkatimi çeken rahatsız edici noktayı fark ettim. Şu anda yerimde bir an durakladım. Geriye doğru yaslanıp düşünmeye başladım. Ne oluyor? Dilimde tam olarak ne var?
Foliate Papillae: Adını Anlatabilmek
Dilin yan kenarlarında fark ettiğim bu ufak, biraz sert ve değişik yapıya sahip küçük çıkıntılar, bana bir şey hatırlatıyordu. Aklıma gelen kelime “foliate papillae” oldu. Sanki bir bilimsel terim gibi geliyor değil mi? Ama aslında o kadar da korkutucu değil. Foliate papillae, dilin yan kısmında bulunan ve tatları algılayan, ayrıca tatları ayırt etmeme yardımcı olan papilla türleridir. Tıpkı dilin diğer kısmındaki papillalar gibi. Bir zamanlar sadece okulda duyduğum, tıp kitaplarında okuduğum, ama şimdi dilimde hissettiğim o çıkıntılar, bana hayatımda ilk defa bambaşka bir anlam taşıyor gibiydi.
Gerçekten, dilimdeki bu küçük papillae’leri hissediyorum ve tuhaf bir şekilde bu hissiyat beni bir noktada kısıtlıyor. Yemeğin lezzetini kesen, daha doğrusu yediğim her şeyin tadını iki katına çıkaran bir duygu gibi. Yavaşça “acaba bir şey mi oldu?” diye düşünmeye başlıyorum. Neden bugüne kadar hiç hissetmemiştim? Çoğu zaman insan, dilinin farkında bile olmaz. Ama o an, dilimle ilgili o kadar fazla bilgiye sahip oldum ki… Hızla bir kitap gibi içinden geçmeye başladım.
Bir Anlık Korku ve Kafamın İçinde Fırtınalar
Bir yandan da panikliyorum. Gerçekten kaygı yapmaya başladım. “Ya bir şey olduysa?” diye düşünüyorum. Dışarıda kar yağıyor, pencerenin kenarındaki ışık titriyor ama içimdeki huzursuzluk her şeyin önünde. Yavaşça başımı ellerimin arasına alıp içimden, “Ya bir hastalık bu? Ya gerçekten dilimde garip bir şeyler varsa?” diyordum.
O an, birdenbire tıp kitaplarındaki görüntüler gözümün önüne gelmeye başlıyor. O papillalar gerçekten önemli mi? Belki de bunları hiç hissetmemeliyim, belki de her şey yolunda değil. Ne olur, ne olur bir hata yapma! Aklımda bir fırtına kopuyor. Kayseri’deki o huzurlu akşam yerini korkuya bırakıyor ve her şeyde bir sorun varmış gibi hissediyorum. Bir anlık bir hayal kırıklığı, belki de sadece bir korku… Ama bir şeyler yerli yerinde değil gibi.
Bir İhtimal: Her Şey Yolunda mı?
Derin bir nefes alıyorum. Sonra tekrar düşünmeye başlıyorum. Dilimin kenarındaki foliate papillae, aslında bana fazla tanıdık gelmeye başlıyor. Hiç abartmaya gerek yok. Bu küçük papillalar, her zaman vardı. Tıpkı diğer papillalar gibi… Tabii, bunlar tat duyusuna katkıda bulunan bir yapı. O an anlayabiliyorum ki bu yapılar aslında hayatımda bir değişikliğe neden olmuyorlar. Sadece bir gün fark etmemi sağlıyorlar. Korktuğum gibi değil.
Küçük bir rahatlama hissi yayılıyor. Sonra kahvemi yudumlayarak, dilimdeki bu küçük papillae’lerin farkına varmanın heyecanı içimde kıpırdanıyor. Yaşadığım anın derinliği, duygusal yoğunluğu giderek artıyor. Kayseri’nin bu soğuk akşamında, mutfakla salon arasındaki ince geçiş yolunda, yalnız başıma, bu küçük ama önemli gerçeği öğreniyorum. Foliate papillae ne kadar önemli olabilir ki? Aslında çok önemli. Tatları ayırt edebilmemi sağlayan, dünyayı farklı bir şekilde deneyimlememi sağlayan, aslında hayatta var olan minik ayrıntılar.
Sonunda: Yavaşça Huzur Bulmak
Ve şunu fark ediyorum: Hayat, tıpkı dilimdeki küçük papillae’ler gibi… Bazen fark etmediğimiz, çoğu zaman görmediğimiz ama her zaman var olan detaylarla dolu. O küçük farkındalıklar, birden ortaya çıkıyor. İlk başta korkutuyorlar, sonra anlamaya başlıyorsun. Sonra rahatlıyorsun, her şeyin doğru olduğunu biliyorsun. Kayseri’nin soğuk akşamına, kahveme ve annemin o eşsiz mantılarına bakarak, bir kez daha hayatı kutluyorum.
Hayatımda her zaman küçük detaylar önemlidir. Bu küçük papillae’ler, bana sadece bir bilimsel terim değil, aynı zamanda hayatın değerli, küçük ama unutulmaz bir anı gibi geldi. Beni hayatta tutan her şey, tıpkı bir tat gibi… Her an, her nefes, her keşif, bir başka dünyayı ve bir başka gerçeği bulmamı sağlıyor. Ve bu keşif, aslında hiç bitmeyecek bir yolculuk gibi…